Sabah şairin üstüne saldırıyor
yaşamaktan bir güneşle kaplanıyor onun kalbi
onun kalbi topraktan sıyrılıyor
aşk dahi sıyrılıyor topraktan
gözlerini tanıyorsunuz: çaylak sürüleri
beyni: aç kuşlardan bir ambar.
Bir kıyısına ilişmiyor dünyanın
Allah’ın ve devletin dibinde insanlar
onu barutla karıştırıyor
ve zerdali çiçekleriyle.
Ahali kapısını taşlıyor onun
onun için develer kesiyor halk
aşka ve kavgaya aydınlık getiren kalbi
topraktan sıyrılıyor.

Ben
topraktan sıyrılıyorum
buğular
ve aşiret rüzgarları kanımda.
Arklardan gece vakti sular
kaç zaman ayaklarıma
yaslı bir selam gibi dokundu
kopartılmış yapraklarımdan ibaretti hüzün
dedim rahmet yağar ben yürürken
gece benim ardımda
taşıdım kara gençliğimi dağların damarında
hep döşümde yaratkan, patlayıcı bir kimya
beynimde hep manalı bir uçurum.

Benim hayranlığımdan inlerdi şehir
ben atlara ve uzaklar hayrandım
kendi ehramlarını bile tanımayan kadınlar
ansızın patlak verirdi baharda.
Dudaklarımda çürükler vardı
dağ çiçeklerinden ötürü.
Irmaklara salardım kendimi
ruhumda kaynar adımlarla gezinen dünya
bana hain sevgilimdi.

Yaşamak debelenir içimde kıvrak ve küheylan
beni artık ne sıkıntı ne rahatlık haylamaz
çünkü ben ayaklanmanın domurmuş haliyim
Yürüsem rahmet boşanacak.
ve sana bir karşılık vereceğim

Sana bir karşılık vereceğim
toprağı deşen boğuk sesimle
sana bir karşılık vereceğim
amansız kum fırtınası altında
sana bir karşılık vereceğim
birbiri üstüne yığılırken günler
ey taşan suların imkanı
ey taşan suların bekareti sana
bir karşılık vereceğim.

 Ağlayın su yükselsin,
 belki kurtulur gemi,
 anne seccaden gelsin,
 bize dua et emi…

 Necip Fazıl Kısakürek

ne kafasını koyacak yastığı
ne arayanı, ne soranı
kış ortasında yazlık bir ceket…
onun en büyük varlığı.

ne bugünü…
ne yarını…
dünden gizli yalnızlığı
bin kitaba bedel bakışları
onun duruşunda saklı Adamlığı

(alıntı)

Seccaden kumlardı..

Devirlerden, diyarlardan
Gelip, göklerde buluşan
Ezanların vardı! .

Mescit mümin, minber mümin…
Taşardı kubbelerden tekbir,
Dolardı kubbelere “amin”..

Ve mübarek geceler dualarımız;
Geri gelmeyen dualardı…
Geceler ki pırıl pırıl
Kandillerin yanardı..

Kapına gelenler ya Muhammed,
- uzaktan, yakından –
Mümin döndüler kapından…

Besmele, ekmeğimizin bereketiydi;
İki dünyada aziz ümmet,
Muhammed ümmetiydi…

Konsun – yine – pervazlara
Güvercinler,
“hu hu” lara karışsın
Aminler,
Mübarek akşamdır;
Gelin ey fatihalar, yasinler…

Şimdi seni ananlar,
Anıyor ağlar gibi…
Ey yetimler yetimi,
Ey garipler garibi;
Düşkünlerin kanadıydın
Yoksulların sahibi..
Nerde kaldın ey resul,
Nerde kaldın ey nebi! ..

Günler ne günlerdi, ya
Muhammed! ..
Çağlar ne çağlardı;
Daha dünyaya gelmeden
Müminlerin vardı…
Ve bir gün ki gaflet
Çöller kadardı,

Halime’nin kucağında,
Abdullahın yetimi,
Amine’nin emaneti ağlardı..

Hatice’nin goncası
Aişe’nin gülüydün..
Ümmetin göz bebeği
Göklerinresulüydün..
Elçi geldin, elçiler gönderdin;
Ruhunu Allah’a; elini ümmetine verdin,
Beşiğin, yurdun, yuvan
Mekke’de bunalırsan;
Medine’ye göçerdin..
Biz,
Bu dünyadan nereye
Göçelim ya Muhammed!
Yeryüzünde riya, inkar, hıyanet
Altın devrini yaşıyor…
Diller, sayfalar, satırlar
“ebu leheb öldü” diyorlar;

Ebu leheb ölmedi ya Muhammed!
Ebu cehil; kıt’alar dolaşıyor…

Neler duydu şu dünyada
Mevlidine hayran kulaklarımız;
Ne adlar ezberledi ey nebi!
Adına alışkın dudaklarımız..
Artık yolunu bilmiyor,
Artık yolunu unuttu
Ayaklarımız
Kabene siyahlar
Yakışmamıştır ya Muhammed!
Bugünkü kadar!

Hased gururla savaşta;
Gurur; kaf dağında derebeyi..

Onu da yaralarlar kanadından
Gelse bir şefkat meleği..
İyiliğin türbesine,
Türbedar oldu iyi..
Vicdanlar sakat
Çıkmadan ya Muhammed yarına!
İyilikler getir, güzellikler getir
Adem oğullarına…

Şu gördüğün duvarlar ki
Kimi taiftir, kimi hayberdir…
Fethedemedik ya Muhammed
Senelerdir…

Ne doğruluk, ne doğru;
Ne iyilik, ne iyi;
Bahçende en güzel dal,
Unuttu yemiş vermeyi…
Günahın kursağında
Haramların peteği..

Bayram yaptı yabanlar
Semave’yi boşaltıp;
Save’yi dolduranlar
Atını hendeklerden – bir atlayışta –
Aşırdı aşıranlar..
Ağlasın yesrib!
Ağlasın selmanlar…

Gözleri perdeleyen toprak,
Yüzlere serptiğin topraktı…
Yere dökülmeyecekti ey nebi!
Yabanların gözünde kalacaktı!

Konsun – yine – pervazlara
Güvercinler,
“hu hu” lara karışsın
Aminler,…
Mübarek akşamdır;
Gelin ey fatihalar, yasinler…

Ne oldu ey bulut,
Gölgelediğin başlar?
Hatırında mı ey yol,
Bir aziz yolcuyla
Aşarak dağlar, taşlar
Kafile kafile, kervan kervan
Şimale giden yoldaşlar….

Uçsuz bucaksız çöllerde
Yine izler gelenlerin;
Yollar gideceklerindir….

Şu tekbir getiren mağara,
Örümceklerin değil;
Peygamberlerindir, meleklerindir.

Örümcek ne havada
Ne suda, ne yerdeydi
Hakkı göremeyen
Gözlerdeydi

Şu kuytu cinlerin mi, perilerin yurdu mu,
Şu yuva ki bilinmez;
Kuşları hüdhüd müdür, güvercin mi
Kumru mu..
Kuşlarını bir sabah,
Medine’ye uçurdu mu..

Ey abva’da yatan ölü,
Bahçende açtı dünyanın
En güzel gülü;
Hatıran uyusun çöllerin,
Ilık kumlarıyla örtülü..

Dinleyene hala
Çöller ses verir….
Yaleyl, susar,
Uğultular gelir…
Mersiye okur uhud,
Kaside söyler bedir;
Sen de bir hac günü
Başta muhammed, yanında
Ebu bekir,
Gidenlerin yüz bin olup dönüşünü,
Destan yap ey şehir!

Konsun – yine – pervazlara
Güvercinler,
“hu hu” lara karışsın
Aminler,…
Mübarek akşamdır;
Gelin ey fatihalar, yasinler…

Vicdanlar sakat
Çıkmadan ya Muhammed yarına!
İyiliklerle gel, güzelliklerle gel
Adem oğullarına…

Yüreklerden taşsın
Yine imanlar!
Itri, bestelesin tekbirini;
Evliya okusun kur’anlar..
Ve kur’anı göz nuruyla çoğaltsın
Kayışzade osmanlar…

Na’tını galib yazsın, mevlidini
Süleymanlar..
Sütunları, kemerleri, kubbeleriyle
Geri gelsin sinanlar..
Çarpılsın, hakikat niyetine
Cenaze namazı kıldıranlar!

Gel ey Muhammed!
Bahardır
Dudaklar ardında saklı
“amin”lerimiz vardır..
Hacdan döner gibi gel……….
Miraçtan iner gibi gel………..
Bekliyoruz yıllardır!

Bulutlar kanat, ruzgar kanat;
Hızır kanat, cibril kanat,
Nisan kanat, bahar kanat;
Ayetlerini ezber bilen,
Yapraklar kanat…

Açılsın göklerin kapıları
Açılsın perdeler, kat kat..
Çöllere dökülsün yıldızlar,
Dizilsin yollarına
Yetimler, günahsızlar..
Çöl gecelerinden yanık
Türküler yapan kızlar
Sancağını saçlarıyla dokusun;
Bilal-i habeşi sustuysa;
Ezanlarını davud okusun!

Konsun – yine – pervazlara
Güvercinler,
“hu hu” lara karışsın
Aminler,…
Mübarek akşamdır;
Gelin ey fatihalar, yasinler…

Arif Nihat Asya
 
 

Cana cefa kıl ya vefa
Kahrın da hoş, lutfun da hoş,
Ya derd gönder ya deva,
Kahrında hoş, lutfun da hoş.

Hoştur bana senden gelen:
Ya hilat-ü yahut kefen,
Ya taze gül, yahut diken..
Kahrında hoş lutfun da hoş.

 Gelse celalinden cefa
Yahut cemalinden vefa,
İkiside cana safa:
Kahrın da hoş, lutfun da hoş.

Ger bağ-u ger bostan ola.
Ger bendü ger zindan ola,
Ger vasl-ü ger hicran ola,
Kahrın da hoş, lutfun da hoş.

Ey padişah-ı Lemyezel!
Zat-ı ebed, hayy-ı ezel!
Ey lutfu bol, kahrı güzel!
Kahrında hoş, lutfun da hoş.

Ağlatırsın zari zari,
Verirsen cennet-ü huri,
Layık görür isen nari,
Kahrında hoş, lutfun da hoş.

Gerek ağlat, gerek güldür,
Gerek yaşat gerek öldür,
Aşık Yunus sana kuldur,
Kahrında hoş, lutfun da hoş.

Yunus Emre

Senin kalbinden sürgün oldum ilkin

Bütün sürgünlüklerim bir bak1ma bu sürgünün bir süregi

Bütün törenlerin sölenlerin ayinlerin yortularin disinda

Sana geldim ayaklarina kapanmaya geldim

Af dilemeye geldim affa layikolmasam da

Uzatma dünya sürgünümü benim

Aşkın bu en onulmazından koparıp

Bir tuz bulutu gibi

Savuran yüregime

Ah uzatma dünya sürgünümü benim

Nice yoruldugum ayakabilarimdan degil

Ayaklarimdan belli

Lambalar egri

Aynalar akrep melegi

Zaman çarpilmis atin son hayali

Ev miras degil mirasin hayaleti

Ey gönlümün dogurdugu

Büyüttügü emzirdigi

Kus tüyünden

Ve kus südünden

Geceler ve gündüzlerde

Insanliga anit gibi yükselttigi

Sevgili

En sevgili

Ey sevgili

Uzatma dünya sürgünüm benim

Bütün siirlerde söyledigim sensin

Suna dedimse sen Leyla dedimse sensin

Seni saklamak için görüntülerinden faydalandim Salome’nin Belkis’in

Bosunaydi saklamaya çalismam öylesine asikarsin bellisin

Kuslar uçar senin gönlünü taklit için

Ellerinden devsirir bahar çiçeklerini

Deniz gözlerinden alir sonsuzlugun haberini

Ey gönüllerin en yumusagi en derini

Sevgili

En sevgili

Ey sevgili

Uzatma dünya sürgünümü benim

Yillar geçti sapan ölümsüz iz birakti toprakta

Yildizlara uzaniphep seni sordum gece yarilarinda

Çati katlarinda bodrum katlarinda

Gölgendi gecemi aydinlatan essiz lamba

Hep Kanlica’da Emirgan’da

Kandilli’nin kursuni safaklarinda

Seninle söylesip durdum bir ömrün baharinda yazinda

simdi onun birdenbire gelen sonbaharinda

Sana geldim ayaklarina kapanmaya geldim

Af dilemeye geldim affa layik olmasam da

Ey çagdas Kudüs (Meryem)

Ey sirrini gönlünde tasiyan Misir (Züleyha)

Ey ipeklere yumusaklik bagislayan merhametin kalbi

Sevgili

En sevgili

Ey sevgili

Uzatma dünya sürgünümü benim

Daglarin yikilisini gördüm bir Venüs bardaginda

Köle gibi satildim pazarlar pazarinda

Günesin sarardigini gördüm Konstantin duvarinda

Senin hayallerinle yandim düslerin civarinda

Gölgendi yansiyip duran bengisu pinarinda

Ölüm düsüncesinin beni sardigi su anda

Verilmemis hesaplarin korkusuyla

Sana geldim ayaklarina kapanmaya geldim

Af dilemeye geldim affa layik olmasam da

Sevgili

En sevgili

Ey sevgili

Uzatma dünya sürgünüm benim

Ülkendeki kuslardan ne haber vardir

Mezarlardan bile yükselen bir bahar vardir

Ask celladindan ne çikar madem ki yar vardir

Yoktanda vardan da ötede bir Var vardir

Hep suç bende degil beni yakip yikan bir nazar vardir

O sarkiya özenip söylenecek misralar vardir

Sakin kader deme kaderin üstünde bir kader vardir

Ne yapsalar bos göklerden gelen bir karar vardir

Gün batsa ne olur geceyi onaran bir mimar vardir

Yanmissam külümden yapilan bir hisar vardir

Yenilgi yenilgi büyüyen bir zafer vardir

Sirlarin sirrina ermek için sende anahtar vardir

Gögsünde sürgününü geri çagiran bir damar vardir

Senden umut kesmem kalbinde merhamet adli bir çinar vardir

Sevgili

En sevgili

Ey sevgili

Sezai KARAKOÇ

Mekkeli de artık Medineli olmuştu ve dolayısıyla medenî. Ümmü’l-Kurâ (şehirlerin anası) Mekke, medenî olmak isteyen insanları kaçırmıştı elinden. Esasında eline büyük fırsat geçmişti Mekke’nin. Bu konuda o ilk olabilirdi. Medeniyetin kurucusu oralıydı, orada doğmuş, orada büyümüştü. Muhammedü’l-Emin ismini orada almıştı. Medeniyetin bütün gereklerini zaten yerine getiriyordu. Vahiyle zenginleştirilen davranışlarını Mekkelileri medenî yapmak için ölümüne çabalıyor, ancak az sayıda Mekkeli hariç, direniyorlardı. Onüç yılda Mekke medenî olamamasına rağmen Yesrib daha Allah Rasulü kendisine varmadan medenî olmayı kabul etmişti. Hasretle bekledi medeniyetin kurucusunu ve geldiğinde de bağrına bastı. Demekki nasib onunmuş. Önce Yesrib medenî olacakmış. On sene sonra Mekke de medenîleşti ancak Medîne ismini Yesrib’e kaptırdı.

Medeniyetten uzaklığın simgeleri artık tek tek ortadan kalkıyordu. Şarap fıçıları çıkarılıyordu evlerin en mu’tena köşelerinden ve dökülüyordu sokaklara seller gibi. Dalaletten hidayete giden yol idi medenî olmak. Zulümden adalete koşmaktı. Neler çekmişti asırlardır insanlar zalimlerin ellerinden. Mazlumlar koşarak toplanıyordu Yesrib’i Medîne yani medenî yapan Allah Rasulü’nün etrafında. Bir sığınak olmuştu o ve Medine. Ana kucağı gibi sıcacık bir sığınak. Asırlardır pazarlarda köle olarak satılan insanlar medeniyetin içine dalıyorlar ve kölelikten kurtuluyorlardı. Zalim efendilerine medenîleşmiş eller tarafından uzatılan paralar onları azad ediyordu. Çünkü medeniliği tatmamış insanlar için para her şeydi. Para için yapmayacakları şey olmazdı onların. Ebubekir’in merhamet eli uzanıncaya kadar Bilal az mı çekmişti efendisinden. Özgürlük, medenî olmanın en önemli şartlarından birisiydi. Artık özgürlüğün tadını çıkarıyordu insanlar. Cahiliyye döneminin kast sistemi yerle yeksan olmuştu. Zenginle fakir, önceki kölelerle efendileri, amirle memur aynı safta namaz kılıyordu. Kız çoçuğu oldu diye üzüntüden yüzü simsiyah olan insanlar artık, üç kız çocuğunu iyi bir şekilde yetiştirirlerse Cennetle müjdeleniyorlardı. Kadınları insan olarak görmeyenler “Cennet annelerin ayakları altındadır” sözüyle irkiliyorlar ve artık kızlarını diri diri gömmüyorlardı toprağı. Bazı kadınların kapılarında fuhşa çağırmak için dalgalanan bayraklar tek tek iniyordu. Çünkü kadın bir meta’ değildi Medîne medeniyetinde. Onların hakları vardı ve sonuna kadar kullanacaklardı artık bu haklarını. Onların, kocaları üzerinde haklarının olduğu söyleniyordu Rasül tarafından. Görülmüş, duyulmuş bir şey değildi.

Medîne medeniyetinde Müslümanların artık bir devletleri vardı. Medîne sözleşmesi ile ilk anayasa oluşturulmuştu. İlk olmasına rağmen gerçekten medenî idi. Zira günümüzde medeniyetin en üst derecesini oluşturan hususlar onun içinde mündemiçti. İnsanlar huzurluydu, mutluydu. Artık “kendisi için istediğini kardeşi için de istemedikçe gerçekten inanmış sayılmayacağını” biliyor ve buna göre yaşıyordu. Komşusu açken tok uyumuyordu. Evine gelen misafirini doyurmak için mahsus ışığı söndürüyor, yemek sadece misafire yeteceği için kaşığını tabağa boş götürüp getiriyordu. Sadaka vermek için hiçbir şeyi olmasa bile kardeşinin yüzüne tebessüm ederek bunu yapıyordu. Çorbasının suyuna biraz ilave edip komşusuna da ikram ediyordu.

“Altın nesil” ismini almıştı bu medeniyetin ilk mensupları. Ebubekir’in sadakatini, Ömer’in adaletini, Osman’ın hayâsını, Ali’nin cömertliğini görmüştü. Bu özellikleri onları ölümsüz kılmıştı. Çünkü bu medeniyeti o altın nesil bize kadar taşımıştı ve bizim de bu medeniyetin çocukları olmamızı sağlamışlardı. Bunun için onlara kalbimizin derinliklerinden selam gönderiyoruz ve emanetlerini ebediyyen muhafaza edeceğimize tekrar söz veriyoruz.
Prof.Dr. Ali ERBAŞ

Sakarya Üniv. İlahiyat Fakültesi

sensiz kalan bu şehri yakmayı çok istedim

mavi bir aleve dönüştürdüm kalbimi bir anda
tutuşturmak istedim beni böyle umarsız
bırakıp gittiğin bu zalim şehri
yakamadım gözlerin dikildi karşıma bir caddenin tam ortasında
inanılmaz güzel bakıyordu gözlerime hafif ıslak
en özel en bilinmeyen türleri açmıştı papatyaların
hatıralarınla titriyordu içim kuşlar kanatıyordu gönlümü

gri bulutlar geçiyordu göğümden
anlamak üzreydim neron’un roma’yı neden yaktığını
karanlık bir koridor açıldı önümde anlayamadım
yenik düşmüş bir napolyon kadar mutsuzdum aslında
intihara kalkışan hitler kadar çaresiz
yakmak üzreydim ki bu şehri hatıraların
içli bir yağmur gibi boşandı üzerime

kediler geçti birden kavşaklarından şehrin
acı acı miyavladılar gözlerime baktılar kızgındılar kırgındılar
onlar da tutulmuşlar anladım sana bendeki kadar
onlar da terk ettiğin bu şehri çaresiz
yakmak istiyorlar yakamıyorlar

saçların dikildi karşıma bir sokak köşesinde
her telinde parmaklarımın izleri parlıyordu
benzersiz kokunu alıyordu kıvrımlarından rüzgar
gözleri doluyordu saçlarına bakan kedilerin
her biri bir kenarda darmadağın
çömelip kalıyordu yutkunuyordu
rengi kaçıyordu pencerelerde perdelerin

nereye yürüdüysem bakışın, duruşun, sesin
anladım söndürmeliyim tutuşan yüreğimi
kendimi yakmış olurum yakarsam bu şehri
çünkü sen her şeyinle bendesin

NURULLAH GENÇ

Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında;
Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum.
Yolumun karanlığa saplanan noktasında,
Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum.

Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık;
Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar.
İn cin uykuda, yalnız iki yoldaş uyanık.
Biri benim, biri de serseri kaldırımlar.

İçimde damla damla bir korku birikiyor;
Sanıyorum, her sokak başını kesmiş devler…
Üstüme camlarını, hep simsiyah, dikiyor;
Gözüne mil çekilmiş bir ama gibi evler.

Kaldırımlar, çilekeş yalnızların annesi;
Kaldırımlar, içimde yaşamış bir insandır.
Kaldırımlar, duyulur, ses kesilince sesi;
Kaldırımlar, içimde kıvrılan bir lisandır.

Bana düşmez can vermek, yumuşak bir kucakta;
Ben bu kaldırımların emzirdiği çocuğum!
Aman, sabah olmasın, bu karanlık sokakta;
Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum!

Ben gideyim, yol gitsin, ben gideyim, yol gitsin;
İki yanımdan aksın, bir sel gibi fenerler.
Tak, tak, ayak sesimi aç köpekler işitsin;
Yolumun zafer takı, gölgeden taş kemerler.

Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim;
Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları!
Islak bir yorgan gibi, sımsıkı bürüneyim;
Örtün, üstüme örtün, serin karanlıkları.

Uzanıverse gövdem, taşlara boydan boya;
Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi.
Dalıp, sokaklar kadar esrarlı bir kuyuya,
Ölse, kaldırımların kara sevdalı eşi..

NECİP FAZIL KISAKÜREK

 Yönetmen : Mesut Uçakan
Senaryo : Mesut Uçakan
Oyuncular : Yalçın Dümer, Ceren Öztürk, Kenan Bal, Kaan Girgin, Gafur Uzuner, Rahmi Dilligil
Yapımcı : Mesut Uçakan
Görüntü Yönetmeni : Mehmet Gün
Müzik : Serkan Akgün
Süre : 1 saat, 35 dk.
Gösterim Tarihi : 9 Kasım 2007

Senaryo, idealist bir film yönetmeni olan Selman’ın gerçek aşka ve aşkın gerçeğine ulaşma çabası üzerine kuruludur. Hayatın arka planına bir ışık tutma iddiasındadır.
Selman, filmde içindeki ve dışındaki haksızlıklara, kuşatılmışlıklara başkaldıran çağdaş bir kahraman olarak yer alır.

Selman, bir taraftan kendisiyle savaşma pahasına içindeki çarpıklıkları sorgular, ölümsüzlük sırrını arar, “imkansız”ı aşmaya çalışır; diğer taraftan da çağdaş “Bolu beyleriyle” savaşma pahasına darbeler üzerine film çeker, 12 Eylül ve 28 Şubat darbelerini, toplumdaki başörtüsü sorununu gündeme taşır.
Öykü, 12 Eylül öncesi Türkiye’nin ekonomik ve siyasal renklerini yansıtan bir Anadolu yöresi olan, Köroğlu’nun yaşadığı Bolu ve Göynük’te başlar, İstanbul’da biter. Küçükken bu kasabada ulusal kültürünün yaşatıldığı, saf temiz bir dergah cemaati içinde yetişen Selman, zamanla bu cemaate ters düşer. Yönetmen olma tutkusu içindedir. Sevdiği kızın peşinden kasabayı terk eder, İstanbul’a gelir. Kendi kültürüne yabancılaşmış bir ortama sürüklenir. Ancak, kendini büyük maceraların önüne atmıştır: Yıllar önce izini kaybettiği sevgilisini ve 12 Eylül darbe öncesi evinden alınıp götürülen yıllardır haber alamadığı babasını nasıl bulacak, içinde büyük bir anafora dönüşen ölümsüzlük arayışlarını nasıl dindirecektir?

Gök kubbenin altında insanın ruhunu soyan kötülükler ve giyindiren aşklar adına…

Doğu ak ejder yılında başladı yirmi üç bin yıllık gizem…

Uzayın sonsuzluğuna açılan kapıyı keşfe çıkmış bilge rahipler, uğruna topluca can verdikleri bir sırrın, binlerce yıl sonra, bir şair tarafından aşkın derin katmanlarına saklanarak korunacağını bilselerdi…

Siruş başlıklı murassa hançerin kabzasına parmak izlerini bırakanlar, daha avuçlarının sıcaklığı gitmeden hançer kınında kan biriktiğini bilselerdi…

Bağdat, İstanbul, Roma, Paris ve diğerleri; kıyılarına vuran yeni aşkın, bütün eski tarihlerini dolduracak yoğunlukta olduğunu bilselerdi…

Bilgeler, katiller, asiller ve sevgililer; ellerinde tuttukları kitabın alev almaya hazır bir aşk külçesine dönüşmek üzere olduğunu bilselerdi…

Şair, ipeksi dizeleri arasına hayaller gibi sakladığı şifrelerin hoyrat ellerde ihtirasla parçalandığını, sonsuzluk şarabına kadeh yaptığı gelincik yapraklarının kinle dağıtıldığını bilseydi…

Ve şimdi kim bilebilir neler olacağını, Babil uyandığı zaman? ! ..

“İktisadın duayeni” olarak tanınan Prof. Dr. Sabahattin Zaim, İstanbul’da tedavi gördüğü hastanede vefat etti.

Lenf kanseri nedeniyle yaklaşık 15 gün önce Maltepe’deki Özel Sema Hastanesi’nde ameliyat geçiren Prof. Dr. Zaim, dün rahatsızlanarak aynı hastaneye kaldırıldı. Yoğun bakıma alınan Zaim, bu sabaha karşı hayatını kaybetti.

Prof. Dr. Sabahattin Zaim, 1926 yılında Makedonya’nın İştip kasabasında dünyaya geldi. 1934 yılında ailesi ile birlikte İstanbul’a yerleşen Zaim, 1947 yılında Ankara Üniversitesi Siyasal Bilimler Fakültesi’nden mezun oldu.

Çeşitli ilçelerde kaymakamlık görevinde bulunan Zaim, 1953 yılında İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi’nde asistanlık görevine başladı. İstanbul Üniversitesi’nde öğretim üyeliği ve bölüm başkanlığı yapan Zaim, 1998 yılında emekli oldu.

Zaim, 1996-2000 yılları arasında YÖK üyeliğinde bulundu. Zaim, 2003 yılında Uluslararası Saraybosna Üniversitesi’nin kurucu rektörlüğü görevini yürüttü.

Özellikle ”İslam Ekonomisi” üzerine yaptığı teorik çalışmaları sebebiyle pek çok ödül alan Prof. Dr. Zaim, İstanbul Üniversitesi (İÜ) İktisat Fakültesi’nde görev yaptığı sırada aynı zamanda Milli Türk Talebe Birliği’nde (MTTB) ”Sosyal İşler Başkanlığı” görevini yürütüyordu.

Üniversiteden öğrencileriyle MTTB’de görüştüğünü ve dernek çatısı altında iktisat konferansları verdiğini anlatan Prof. Dr. Zaim, ”İnsanların en hayırlısı insanlara faydalı olanıdır” sözünü hayatına ilke edindiğini her gittiği yerde açıklıyordu.

Üniversitelerin insan yetiştirme müesseseleri olduğuna inanan ve selektif eğitimin her zaman çok önemli olduğunu vurgulayan Prof. Dr. Zaim, her devletin 5-10 kişi tarafından yönetildiğini bu nedenle de ”insan yetiştirmenin” herşeyden önemli olduğunu açıklıyordu.

FİDANLIĞINA DİKTİĞİ FİDANLAR-

Prof. Dr. Zaim, İstanbul Üniversitesi’nde öğretim üyeliği yaptığı sırada öğrenci yetiştirmeye verdiği önemi şu şekilde anlatmıştı:

”1970′li yılların sonlarına doğru Sakarya Üniversitesinde İktisat Akademisi kurulmuştu. Fakültelere asistan almak çok zordu. Ancak akademilere ise asistan almak daha kolaydı, ben de kendi üniversitemin yanı sıra burada da ders veriyordum. Buraya 24 kişiyi asistan olarak aldım ve kendime göre bir fidanlık oluşturmuştum. Aldığım bu asistanlar arasında Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, AK Parti Konya Milletvekili Prof. Dr. Sami Güçlü gibi şu anda tanınmış birçok siyasetçi ve bilim adamı bulunuyordu. Sakarya Üniversitesi’ne aralarında sayın Gül’ün de bulunduğu 24 asistanı aldığım zaman ‘Ne yaptın hocam bu kadar insan alınır mı?’ diyenlere, ‘ben bir fidanlık oluşturdum, bu fidanlar yarın büyüyüp meyve vermeye başlayacak’ yanıtını vermiştim.”

Yetiştirdiği öğrenciler arasında Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, Başbakan Yardımcısı Nazım Ekren, İçişleri Bakanı Beşir Atalay, Maliye Bakanı Kemal Unakıtan ile eski siyasetçilerden Ali Coşkun, Nevzat Yalçıntaş gibi çok sayıda isim bulunan Prof. Dr. Zaim, öğrencilerinin bugün ülkenin idarecileri olacağını hayal edemediğini, ancak onların ülkeye, millete güzel hizmetler edeceklerine inandığını dile getirmişti.

-”SABAHATTİN HOCA’NIN MÜTEVAZİLİĞİ”-

Prof. Dr. Zaim, bugün ülkeyi idare eden ve bir zamanlar öğrencileri olan yönetici ve siyasetçilere ”ekiplerini” iyi kurmaları yönünde tavsiyelerde bulunuyordu, Büyük Selçuklu Devleti’nin önemli vezirlerinden Nizamül Mülk’ün ”Siyasetname” adlı eserinden öğrencilerine tavsiyede bulunmuştu.

”Lider, devleti idare edecek yakın çevresini çok iyi belirlemelidir. Onlar da kendi çalışacakları arkadaşlarını çok iyi seçmelidirler” şeklinde Nizamül Mülk’ün yöneticilere tavsiyelerine dikkati çeken Prof. Dr. Zaim, önemli başarıların ekip işi olduğunu vurguluyordu.

Prof. Dr. Zaim, devleti idare edenlerin ekiplerini iyi kuramadıkları halde başarı sağlayamayacaklarını belirterek, demokrasiyi ”kadrolar sistemi” olarak nitelendiriyor, halkın getirdiği iktidarların da kendi ekipleriyle gelip, kendi ekipleriyle gitmelerini istiyordu.

-”ÖĞRENCİLERİYLE ANILARI…”

Hayatındaki önemli anılar Şair ve Yazar İsmet Özel tarafından kitaplaştırılması çalışmaları yürütülen Prof. Dr. Zaim, Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ü ”beyefendi, sakin, azimli ve vefalı” bir kişi olarak niteleyebileceğini, Maliye Bakanı Kemal Unakıtan’ın ise yaptığı ”şakalarla” belleğinde önemli iz bıraktığını açıklamıştı.

Öğrencilerinden Cumhurbaşkanı Gül’ün kendisi için ayrı bir yeri olduğunu ve hayatının hiçbir döneminde kendisiyle irtibatını koparmadığını belirten Prof. Dr. Zaim, ”Başbakan olduğu zaman Ankara’ya geldiğim sırada Sayın Gül bana, ‘Bir numara olmanın işi zor hocam’ demişti. Şu anda işinin çok daha zor olduğunu tahmin edebiliyorum. Ama dualarımızla onun yanındayız” demişti.

-EMEKLİLİK YILLARI…-

Prof. Dr. Sabahattin Zaim, kurucu dekan olarak görev yaptığı Sakarya Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi’nden 1998 yılında emekli oldu, ancak ilimle uğraşmayı bırakmadı.

Emeklilik yıllarını ”okuyorum, yazıyorum ve konuşuyorum” şeklinde değerlendirdiğini anlatan Zaim, emekliliğini konferans vererek, öğrenci yetiştirerek, yurt içi ve yurt dışındaki sosyal ve kültürel etkinliklere katılarak değerlendirdiğini kaydetti.

Evinde ağırladığı öğrencileriyle görüş alışverişinde bulunduğunu dile getiren Prof. Dr. Zaim, ayrıca Deniz Feneri Derneği’nin gönüllüsü olarak da özellikle Balkanlar’a yönelik yapılan çalışmaları bizzat yerinde gidip görüyordu.

Doğduğu İştip’e 72 yıl aradan sonra ilk defa geçen yıl Deniz Feneri Derneği’nin yaptırdığı ”Hamidiye Medresesi”nin açılışı için giden Prof. Dr. Zaim, son olarak 17 Eylülde Bosna-Hersek’te yaptırılan Cemil Biyedç Üniversitesi’nin açılışına katılmış ve burada gördüğü manzara karşısında duygulu anlar yaşamıştı.

Prof. Dr. Zaim, aynı zamanda Uluslararası Sarayova Üniversitesi’nin kurucu rektörü olarak da 2003-2004 yıllarında görev yapmıştı.

Zifiri karanlıkta önümde birden garip bir manzara canlandı. Acaba hangi organım görüyordu? Bunu bile tayin etmekten aciz kalmıştım. Bedenimi inceliyor, kendimi yokluyordum; ama nafile, karanlıktan başka bir şey yoktu. Fakat nasıl görüyordum? Ne görüyordum?.. Buna bir isim vermek çok güçtü. Görüş alanım sınırsızdı ve sınırsız bir alana bakıyordum. Bir saniyede sanki milyonlarca asırlık mesafede oldukları tasavvur edilen boyutlardaki mekanları gezip gördüğüm halde hep aynı noktada duruyordum. Duyguları ve idrakı alt üst eden bu kudret, vicdanı mahveden bu azamet tüm çıplaklığıyla parlamaya başladı. Kudret de, azamet de, sonsuzlukta hiç oldu. Yaptım diyemediğim, yapmadım diyemediğim bu yolculukta kendimi kaybettim ve bir an hiç oldum…

Amak-ı Hayal; düşle gerçek, doğuyla batı, zahirle batın arasında felsefe yapmak. Türk Edebiyatı’nın ve felsefesinin muazzam yapıtlarından biridir, başucu eseridir. Bir defa okumakla kifayet edilmez, ne zaman hayatınızın durgunlaştığını, yaşamın boşluktan ibaret olduğunu, neden yaşadığımızı düşünecek olursanız alıp sayfalarını karıştırın. Aklınızdaki onlarca kördüğüm çözülecek, yerlerini başka düğümler almaya başlayacaktır. Roman, hikaye..bir kalıba sokamayacağınız kitaptır. Gerçek dünyada görülen fantastik düşlerle yapılı kurgusu sizi İstanbul’dan Kaf Dağı’na, Hindistan’dan Berzah Alemi’ne götürür ve okura sadece kendini Şehbenderzade’nin o büyülü satırlarına bırakmak kalır. Batı ve doğu feslefesini akıllara zarar kıssalarla karşılaştırmak için daha büyük bir imkan bulamazsınız.

 Seni öyle sevdim ölürcesine
 Tanrı’ nın yazdığı şiircesine
 İçimden geçeni bilircesine
 Yalnız benim için bak yeşil yeşil

 Bestekâr : Mustafa Seyran
 Güftekâr : Mehmet Erbulan 

Hey gidi Ankara hey
Beni de benzettin ya kendine
Astin suratimi, resmilestirdin beni
Hey gidi Ankara hey
Beni de benzettin ya kendine
Yüzümde bürokrat gülümsemesi
Içimde politik çikmazlar
Kaçinci askti tattigim aksamlarinda
Kizilay’da yürüyemeden el ele ayrildigim
Bir gecelik duygu esnemesinde
Yalnizligimla kendimi evime attigim
Tutamadigim mevsimlerini doya doya
Kaybettigim kendimi herhangi bir sokagin
Herhangi bir ayriminda…

Geçerken ömrüm giris katlarinda, üsüdüm titredim.
Otuz yasima girerken bir yaz aksaminda,
Bekar evlerinin soluk aydinliginda kötü aliskanliklar edindim.
Hiçbir kiza yalan söylemedim Ankara.
Ama bir ebruli aksamda, ezan seslerine karisti çigligim.
Oyaliyormusum kendimi geçici heveslerde.
Kar çiçekleri açiverdi yüregimde,
Sen ask de buna, ben çikmaz sokak Ankara.
Delik olan cebime koyacaktim tüm hüzünlerimi
Yine siirler çalip sairlerin soluk nefesli kitaplarindan,
Sarkilar sarkilar düzecektim ona ve Ankara,
Çelik renkli gecelerine dagittigim yildizlardan,
Taç yapacaktim sari saçlarina.
Gözlerindeki yesilden sürecektim antik yalnizligina.
Ikimizin de paylasacagi birisi olacakti hayatimda.
Anlarsin ya sen Ankara, ben ve o.
Üç kisilik bir dünya kuracaktik,
Gözyaslarinin kahkahaya karistigi su dünyada.
Duygu sevinecekti,
Telefon edip Zeynep’e evleniyormus diyecekti.
Frekansini yakalamisken tam da mutlulugunun,
Çankaya’dan bir rüzgar esti.
Kiskandin ya bizi helal olsun sana
Su ölümlü dünyada kendin gibi bir dünya görmeden,
Bogacaksin öylemi, kalabalik kaldirimlarinda beni.
Hüzne doyacagim öylemi, senin gibi gecekondularinda.
Benim gibi bir bozkir çocugu,
Meram aksamlarinda çiçeklerin nasil olgunlastigini bilirim ben.
Çözmüsken sifresini tam da hayatin
korkma Ankara korkma
Yazilmamis bir siirin okundukça çogalan ilk kelimesinde,
Akip giderken kaderimiz iki ayri yöne,
Mutlaka bulusacak vuslat denizinde.
Ankara korkma okudugu dualari anamin ikimizi de kurtaracak.
hiç ummadigin bir günde, söyle günes burcundayken sevinçlerin
sen bana alisacaksin ben de sana Ankara

Bedirhan Gökçe
 
 
 

“Kullarım sana beni sorarlarsa bilsinler ki ben onlara yakınım.
İsteyenin istediğini kabul ederim. Artık bana yönelsinler, benden istesinler.”

(Bakara, 186)

Sevgide güneş gibi ol,

Dostluk ve kardeşlikte akarsu gibi ol,

Hataları örtmede gece gibi ol,

Tevazuda toprak gibi ol,

Öfkede ölü gibi ol,

Her ne olursan ol,

Ya olduğun gibi görün,

Ya göründügün gibi ol.

Mevlâna

Dilimde sabah keyfiyle yeni bir ümit türküsü
Kar yağmış dağlara , bozulmamış örtüsü
Rahvan atlar gibi ırgalanan gökyüzü
Gözlerimi kamaştırsa da geleceğim sana
Şimdilik bağlayıcı bir takvim sorma bana
Ihlamurlar çiçek açtığı zaman

Ay, şafağa yakın bir mum gibi erimeden
Dağlar çivilendikleri yerlerde çürümeden
Bebekler hayta hayta yürümeden
Geleceğim diyorum ,geleceğim sana
Ne olur kesin bir takvim sorma bana
Ihlamurlar çiçek açtığı zaman

Beklesen de olur , beklemesen de
Ben bir gökkuruşum sırmalı kesende
Gecesi çok süren karlar buzlar ülkesinde
Hangi ses yürekten çağırırsa seni bana
Geleceğim diyorum,takvim sorma bana
Ihlamurlar çiçek açtığı zaman

Bu şiir böyle doğarken dost elin elimdeydi
Sen bir zümrüd-ü ankaydın, elim tüylerine deydi
Sevda duvarımı aştım, sendeki bu tılsım neydi?
Başka gezegende de olsan dönüşüm hep sana
Kesin bir gün belirtmem, ne olur takvim sorma bana
Ihlamurlar çiçek açtığı zaman

Eski dikişler sökülür de kanama başlarsa yeniden
Yaralarıma en acı tütünleri saracağım ben
Yeter ki bir çağır çiçeklendiğin yerden
Gemileri yaksalarda geleceğim sana
On iki ayın birisinde,kesin takvim sorma bana
ıhlamurlar çiçek açtığı zaman

Bak işte notalar karıştı ,ezgiler muhalif
Hava kurşun gibi ağır, yağmur arsız
Ey benim yeni alfabemdeki kadim elif
Ne güzellik ,ne tad var baharsız
Güzellikleri yaşamak için geleceğim sana
Geleceğim diyorum biraz mühlet tanı bana
Ihlamurlar çiçek açtığı zaman

Ihlamur çiçek açtığı zaman
Ben güneş gibi gireceğim her dar kapıdan
Kimseye uğramam ben sana uğramadan
Kavlime sadığım ,sadığım sana
Takvim sorup hudut çizdirme bana
Ben sana çiçeklerle geleceğim
Ihlamurlar çiçek açtığı zaman

Ihlamurlar çiçek Açtığı Zaman – Bahattin Karakoç

Düşen bir yaprak görürsen,
Beni hatırla demiştin.
Biliyorsun seni ben
Sonbaharda sevmiştim

Her sonbahar gelişinde
Sarı, sarı yapraklarda
Kuru dallar arasında
Sen gelirsin aklıma
 
Rüzgarla düşen yaprakta
Daima senin hayalin
Yine bir sonbaharda
Döneceksin sen bana

Her sonbahar gelişinde
Sarı, sarı yapraklarda
Kuru dallar arasında
Sen gelirsin aklıma

Suat SAYIN

Hasretinle geçmeyen bu aylardan sonra
Özleminle dinmeyen bu yaşlardan sonra
Hazan mevsiminde, dolan gözlerimde
Yalan sözlerimde      
Yine sen vardın

Sevdan yaktı yüreğimi
Sevdan yıktı dileğimi
Sevdan büktü bileğimi
Sevdan böyle mi olacaktı?

Hani daldan yaprağını sıyırırsın ya
Hani yüreğine hançer batırırsın ya
Hazan mevsiminde, dolan gözlerimde
Yalan sözlerimde      
Yine sen vardın

Sevdan yaktı yüreğimi
Sevdan yıktı dileğimi
Sevdan büktü bileğimi

Sevdan böyle mi olacaktı

Sümer EZGÜ

Referandumla birlikte kabul edilip yürürlüğe giren değişiklikle artık bundan böyle cumhurbaşkanları halk tarafından doğrudan ve iki turlu seçimle seçileceklerdir. Bu Türk siyasi sisteminde ciddi bir değişikliği ifade etmektedir. Her ne kadar parlamenter sistemlerin özünde cumhurbaşkanlarının/kralların halk tarafından seçilmesi pek alışık bir uygulama değilse de bu yönde uygulamalar da az değildir. Uygulama biçimi birbirinden farklı olarak cumhurbaşkanları halk tarafından seçilen parlamenter rejimler de mevcuttur. Türkiye bu sisteme sahip ülkelere katılmış bulunmaktadır.

Cumhuriyet döneminde 1924 Anayasası’nın uygulandığı devrede her seçim döneminde, daha sonra ise yedi yılda bir cumhurbaşkanları Meclis tarafından seçilmiştir. Parlamenter sistem açısından doğru olan ve tercih edilmesi gereken de bu idi. Ancak 1924 Anayasası dönemini kenarda tutarsak 1961′den bu yana her cumhurbaşkanı seçiminde ciddi krizler yaşanmış ve sistem örselenmiştir. Bu krizleri çözecek yöntemin Meclis içerisinde geliştirilmesi ve kriz yaşanmaksızın cumhurbaşkanı seçiminin gerçekleştirilmesi gerekiyordu. Bu dönemde cumhurbaşkanının halk tarafından seçilmesi nerede ise sürekli olarak tartışılan konu olmuş olmasına rağmen bir türlü bunu sağlayacak anayasal değişiklik yapılamamıştır. Dikkat edilirse bugün yürürlüğe giren değişiklik yaşanan derin kriz aşamasında gündeme gelmiştir. Şayet nisan ayında Meclis’te normal süreç içerisinde cumhurbaşkanı seçilebilseydi bu değişiklik hiçbir zaman gündeme gelmeyecekti. Ne var ki Meclis’te yüzde 65 gibi son derece yüksek bir temsil gücüne sahip bir parti bile cumhurbaşkanını seçme hususunda başarısız olunca yapacak başka bir yol da kalmamıştı. Dolayısıyla bu değişiklik bir zaruretin sonucudur ve başka bir demokratik çözüm de kalmamıştı.

Cumhurbaşkanının halk tarafından seçilmesinin yaratacağı çeşitli sorunların olacağını peşinen bilmek gerekir. Mevcut Anayasa’da cumhurbaşkanına tanınmış olan son derece geniş yetkilere sahip bir cumhurbaşkanı, aynı zamanda halkın desteğini arkasına alırsa sistem içerisinde hükümetle çatışmayacak mı? Sistem tüm sorumluluğu hükümete yüklemekte ve halka hesap veren hükümetin icrai yetkilerini sorgulamaktadır. Evvel emirde cumhurbaşkanının yetkilerinin yeniden düzenlenmesi ve parlamenter sistemdeki yerine çekilmesi ciddi ve acil bir zaruret olarak görülmektedir. Aslında bu konu da 1982′den beri tartışılmaktadır. Nerede ise tüm siyasi partiler sorumsuz cumhurbaşkanının bu kadar geniş yetkilerle donanmış olmasını eleştirmekte ve yetkilerin kısıtlanmasını istemektedirler. 12 Eylül liderinin sistem içerisindeki konumunu güçlendirmek için bir bakıma özel olarak düzenlenmiş bu geniş yetkilerin gözden geçirilmesi ve sembolik konumuna getirilmesi yerinde olacaktır.

Diğer bir husus artık bundan böyle cumhurbaşkanları beşer yıllığına ve iki dönem olarak seçilebilecektir. Cumhurbaşkanı adayı halkın karşısına geçip oy isteyecektir. Oy isterken bir şey vaat etmesi gerekmez mi? Herhangi bir vaat yapmadan oyu nasıl isteyecektir? Vaat aynı zamanda bir sorumluluk getirmeyecek midir? Vaat etsin ne olur, diyebiliriz. Ama cumhurbaşkanının vaatlerini karşılayacak bir imkanı, konumu ve gücü olacak mı? Mesela vergileri artırmayacağım diyebilir mi? Veya yeni üniversiteler açacağım diyebilir mi? Dese bunları nasıl yerine getirecektir? Bu ve bunun gibi pek çok soru gündeme gelecektir.

Cumhurbaşkanının halk tarafından seçilmesiyle birlikte bu kurumun buna göre yeniden tanzimi ve bu çerçevede anayasada değişikler yapılması ciddi şekilde gündeme alınmalıdır. Biliyorum yeni anayasa yapımı ile birlikte bunları düşünürüz denecektir, ancak yeni anayasa yapımının ne zaman başarılacağı hususunda ortada bir belirsizlik var. Eğer yeni anayasa yapımı gecikecekse cumhurbaşkanı kurumunun yeniden tanzim edilerek bu yöndeki değişikliğin yapılması acil bir ihtiyaç olarak görülebilir.

Davut DURSUN

Allah yolunda öldürülenleri ölüler sanmayın. Aksine onlar diri olup Rableri katında rızıklandırılmaktadırlar.
        (ÂL-İ imran 169)

Ey,mavi göklerin beyaz ve kızıl süsü,
Kızkardeşimin gelinliği,şehidimin son örtüsü !
Işık ışık, dalga dalga bayrağım,
Senin destanını okudum, senin destanını yazacağım.

Sana benim gözümle bakmayanın
mezarını kazacağım.
Seni selamlamadan uçan kuşun
yuvasını bozacağım.

Dalgalandığın yerde ne korku, ne keder…
Gölgende bana da, bana da yer ver !
Sabah olmasın, günler doğmasın ne çıkar.
Yurda ay yıldızın ışığı yeter.

Savaş bizi karlı dağlara götürdüğü gün.
Kızıllığında ısındık,
Dağlardan çöllere düşürdüğü gün.
Gölgene sığındık.

Ey, şimdi süzgün, rüzgarlarda dalgalan;
Barışın güvercini, savaşın kartalı…
Yüksek yerlerde açan çiçeğim;
Senin altında doğdum,
Senin dibinde öleceğim.

Arif Nihat Asya

Gurbetten gelmişim, yorgunum hancı!
Şuraya bir yatak ser yavaş yavaş…
Aman karanlığı görmesin gözüm!
Beyaz perdeleri, ger yavaş yavaş.
Sıla burcu burcu… ille ocağım!..
Çoluk çocuk hasretinde kucağım…
Sana her şeyimi anlatacağım,
Otur baş ucuma, sor yavaş yavaş.

Güç bela bir bilet aldım gişeden;
Yolculuk başladı Haydarpaşa’dan!
Hancı n’olur, elindeki şişeden,
Birkaç yudum daha ver yavaş yavaş!

Ben o gece, hem ağladım, hem içtim,
İki gün, diyardan diyara uçtum…
Kayseri yolundan, Niğde’yi geçtim;
Uzaktan göründü, Bor yavaş yavaş…

Garibim; her taraf bana yabancı,
Dertliyim; çekinme, doldur be hancı!
İlk önce kımıldar hafif bir sancı;
Ayrılık sonradan kor yavaş yavaş…

Bende bir resmi var, yarısı yırtık,
On yıldır evimin kapısı örtük!
Garip, bir de sarhoş oldu mu artık;
Bütün sırlarını der yavaş yavaş…

İşte hancı! ben, her zaman böyleyim,
Öteyi ne sen sor, ne ben söyleyim…
Kaldır artık, boş kadehi neyleyim,
Şu bizim hesabı, gör yavaş yavaş…

Bekir Sıtkı Erdoğan

-Beni seviyormusun?
-…! !
-Tamam sen sevme ben seveyim.
Sen tutan olma ellerimi
Ama ellerime de yasak koyma.
Tamam öpmek istemiyorsan öpme.Ben öpeyim.
Ama alev alev dudaklarımla yakarsam bedenini;
Ne olur sitem etme…
Tamam sen seviyorum deme.Ben seveyim.
Ama ne olur sevgime sınırlar koyma.
‘Seni seviyorum’diyorum’özledim’diyorum.
‘Biliyormusun bunları’diyorum
Yok birtanem bilmiyorsun.
Ah bir bilsen.
Bir seviyorum desen..
Hasretin dudaklarından dudaklarıma aksa…
Çiçekler bir başka açar.
Bir başka türlü eser rüzgarlar inan.
Ama ah bir tanem biliyorum.
Sevsen de söylemezsin.
Ölsen de hissettirmezsin
Ah sevgilim
Bilsem sen nesin!
 
İsmail Acarkan
 

Ve bir ağacın altında gölgelenmek kadar kısa. Nice güzellikler vardır, nice hasretler vardır henüz başlayan, nice sevdalar vardır kâinat kadar azametli. Hepsi; ama hepsi bir kaşık hüzünle noktalanmaya mahkûmdur. Bu dünya; gurûbların yarıştığı bir dünya. Tulûların gurûblarla tamamlandığı bir dünya. Her doğuş batışı, her batış bir doğuşu barındırır koynunda.
Hayat, hisseden gönüllere bir seraptır. Acıların tortulaştığı ömür için, günler salise olur, mevsimler saniye, seneler dakika. Yaşanan her güzellik, başlayan her sevdâ, ışık hızıyla geçer ömrün kenarından. İnsana yalnızca geçirdikleri arkasından buruk bakışlar kalır.

Bir anlık düştür hayat.

Bu düşte gurbet içinde gurbet yaşanır. İçimizde gurbet, dışımızda gurbet, ruhumuzda gurbet, bedenimizde gurbet… Adem (as)’in cennetten dünyaya indirilmesiyle başlamıştır insanoğlunun gurbeti. Dünya gurbetlerin en büyüğüdür. İnsan dünyada ister geda olsun, ister hükümdâr yine de gariptir. Değil mi ölümlüdür, değil mi ruhu bedende taşımaktadır, gariptir. Bundan dolayı sonsuz bir hasret yaşanır yürekte. Bu hasretin ne başı vardır ne de sonu. Bilenler bilir de bu hasretin özünü, bilmeyenler hırs ile oradan oraya koşturur dururlar.

Dünya çok gaddardır, çok mekkardır, yani her yanı tuzaklarla doludur. Bir üzüm yedirir, bin tokat vurdurur. O çılgın bir ata benzer; sen ona ne kadar yapışırsan yapış, eninde sonunda seni dışarıya atacaktır. Onun sunduğu yalancı güzelliklere kanmamak, daima uyanık olmak gerekir.

Bazen bütün güzelliklerin başladığı mesut bir bahar akşamı hayatın veda çığlığını işitirsiniz acımasızca. En beklenmedik bir zamanda misafirlerin en büyüğü kapıyı çalmıştır; kimin emanetinin vakti dolmuşsa onu alıp götürmeye gelmiştir. Bakarsınız hayat bir müddet önce gülen, konuşan, hisseden; ama şimdi önünüze uzatılan bir cesedin kirpiklerinin altına gizlenmiştir. Ruhunuz karışır, garip bir hüzünle sarsılırsınız. Gönlünüz gözünüzden akan yaşları tercümeye çalışır. Gönül ile gözyaşının düğümlendiği yerde, hüzün ve acı kesişir. İsyan etmek istersiniz, ne isyan ne de gözyaşı geri getirmez gideni. Giden, bir meçhule yelken açmış ve dönüşü olmayan yolculuğa çıkmıştır artık. Geride kalanlara, önce feryat sonra da suskunluk kalmıştır.

Gözyaşları yetersiz davetiyeleridir ömür ağacının. Ömür ağacı, ağaçların içinde yeşilliği en az süren ve meyvesi bütün ağaçlardan en az olandır. Zira “Ömür sermayesi pek kısa, lüzumlu işler pek çoktur.” Yazık ki bazı ömürler bu kısa turfanda vakitte meyve bile veremez. İlâhî dergaha niyazımız, meyvesiz hayattan O’na sığınmaktır.

Bir anlık düştür hayat.

Bütün düşler saniyelerle sınırlıdır. Aynı düşü yakalamak ise çoğunlukla imkânsızdır. Bu düşün neticesinde dil ile değil, hal ile veda zamanı geldi mi, bütün çırpınışlar bütün sedâlar yetersiz kalır. Sonunda veda bütün dostlara ilân edilir ve yolcu inleyen bir selânın ardından bir gelin edasıyla yeni mekânına uğurlanır. Giden yolcu, sevenlerinin çağrılarına kapalıdır artık. Ne körpe bir gelin, ne civan bir yiğit bu çağrılar neticesinde vedasını geri alır.

Tabut, hayattayken hazırladığımız amellerin çeyiz sandığıdır. Baş üstünde, omuzlarda taşınacağımız dünyaya ait son istirahat vasıtasıdır. Öbür âlemdeki mekânımız bu sandıkta gidenlerle döşenecektir.

Gurbet halkasının son zincirini takarken, toprağın altındaki sıcaklık dünyanın bahar meltemindeki ılıklığa tercih edilir. Umutla huzuru gözlerken, halimizi sessiz bir bulut bürür. Önce yerini ılık yağmurlara bırakır, sonra çetin fırtınalara.

Kısa ömür, bir başka hayata tohum olmak için toprakla kucaklaşmaya mecburdur. Toprak yavrusunu yeniden bağrına basmak için bekleyen çilekeş bir anadır; dostlar meclisine açılan uhrevî pencere, kendine atılan bedeni ahirete hazırlayan maya…

Bir anlık düştür hayat.

Bu düşün sonunda aldanışın türküsünü söylememek, meyvesiz bir ömür geride bırakmamak için toprağın çiçekler uzatan yönünü yakalamak gerekir. Bu yakalayışın yegâne ilacı ölümü ölmeden önce öldürmek, ilahî dergâhın azameti karşısında eriyip yok olmak, can içre canı tatmaktır. ” Çünkü başta Habibullah olan Efendimiz (sas) ve ashabı, nice erenler gönül dostları kabrin öbür tarafındadırlar. “İmanın ikliminde eriyen bir insan için bir anlık düşün sonu olan ölüm, bir başlangıcın ilkidir. Ötelerle hem dem olan yüce gönüller, bu kısacık dünyanın güzellikleri karşısında sarhoş olmazlar, yok olup gitmekten korkmazlar. Onlar bilirler ki, âlem–i ervahta (ruhlar alemi) başlayan, anne rahminden dünyaya uzanan bu yolculukta ruh, en kısa, dünya hayatında konaklayacak ve bu kısa dinlenmenin neticesinde kabre, kabirden de ebedî hayata gidecek, hakiki mekânında yerini alacaktır. Kalp ibrelerini Hakk’ a ayarlayan gönül erleri, her anı dolu dolu yaşayarak Rablerinden gelen mesaja göre hayatlarını tanzim edecekler ve sırat–ı müstakimden ayrılmayacaklardır. Dünya ahiretin tarlasıdır. Bu tarlada ne ekilirse, yolculuğun sonunda o biçilecektir.

Ölüm gidilesi yol, içilesi şerbet; ölüm, dünya talimgâhında yorulan bedenlerimize terhis tezkeresi; ölüm, cemale müştak ruhlar için şeb–i arus, şaşalı bir düğün; ölüm, ruh kuşunun yanarak vuslata kanat açması; ölüm, dünya orucunu bir meleğin elinden içilen kevser şarabıyla neticelendirip dostla yapılan iftar ve :

“Ölüm ölene bayram bayrama sevinmek var
Oh ne güzel bayramda tahta ata binmek var.”

Bir dünyaya gelince, doğunca kundaklanır insan, bir de ahirete giderken ecel şerbetini içince. Kâinatın dar rahminden ahirete doğmaktır ölümün diğer adı. Her doğum bir tazelik, bir muştudur. Bu müjdeye hazırlıklı olmanın yolu kul olmaktan geçer. Resul’un (sas) getirdiği nâmeyle kul olma şerefini yakalayanlar hakiki imanı elde ederler. “Hakiki imanı elde eden kâinata meydan okuyabilir.” ve Hak tarafından kabule mazhar olur. Hak sevdiğini meleklerine fısıldar, melekler de halka sevdirir. Marifet, dünyanın gönderirken mahsun olduğu, toprağın da misafir etmek için sabırsızlandığı bir bedenle Hakk’a yürümek ve herkes ağlarken gülerek dünya misafirhanesini terk etmektir.

Temennimiz bütün insanların bir anlık düşün sonunda geride bıraktıklarına tebessüm etmeleridir.

“Ey dost, canı sen aldıktan sonra, ölmek şeker gibi tatlı. Seninle olduktan sonra ölüm, tatlı candan daha tatlı.” (Mevlana)

Hüner ne pekiyi? Cevabı şair versin:

“O demde ki perdeler kalkar perdeler iner
Azrâil’e hoş geldin diyebilmekte hüner.”

Nurgül ÖZCAN
 
 

Bütün dünyaya küskündüm, dün akşam pek bunalmıştım.
Nihayet, bir zaman kırlarda gezmiş, köyde kalmıştım.
Şehirden kaçmak isterken sular zaten kararmıştı.
Pek ıssız bir karanlık sonradan vadiyi sarmıştı.
Işık yok,yolcu yok,ses yok,bütün hilkat kesilmiş lal…
Bu istiğrakı tek bir nefha olsun etmiyor ihlal.
Mühitin hali”insaniyet”in timsalidir sandım;
Dönüp maziye tırmandım, ne hicranlar, neler andım!
Taşarken haşr olup beynimden artık bin müselsel yad,
Zalamın sinesinden fışkıran memdud bir feryad,
O müstağrak,o durgun vecdi na-gah öyle coşturdu:
Ki vadiden bütün,yer yer eninler çağlayıp durdu.
Ne muhrik nağmeler, Ya Rab, ne mevc-a-mevc demlerdi:
Ağaçlar, taşlar ürpermişti guya sur-ı mahşerdi!

Eşin var,aşiyanın var,baharın var,ki beklerdin;
Kıyametler koparmak neydi,ey bülbül,nedir derdin?
O zümrüd tahta kondun, bir semavi saltanat kurdun;
Cihanın yurdu hep çiğnense, çiğnenmez senin yurdun.
Bugün bir yemyeşil vadi, yarın bir kıpkızıl gül-şen,
Gezersin, hanümanın şen, için şen, kâinatın şen.
Hazansız bir zemin isterse şayet ruh-ı-ser-bazın,
Ufuklar, bud-ı mutlaklar bütün mahkûm-ı pervazın,
Değil bir kayda, sığmazsın-kanatlandın mı-eb’ada;
Hayatın en muhayyel gayedir ahrara dünyada.
Neden öyleyse matemlerle eyyamın perişandır?
Niçin bir damlacık göğsünde bir umman hurüşandır?
Hayır, matem senin hakkın değil… Matem benim hakkım:

Mehmet Akif ERSOY

  Sonsuz merhametinle günahlarımızı bağışla

  Bizi affedersen

  Senin şanındandır

  Kabul etmezsen kime gidelim?

  Senden başka Rabb yok ki!

  Dergahına gidilsin
 

İsmail Acarkan

Yeryüzünde yalnız ben derbederim.

Herkesin dünyada varsa bir yeri;

Ben de bütün dünyalar benimdir derim. 

Gönlüm ne dertlidir ne de bahtiyar; 

Ne kendisine yâr, nede ele yâr,

Bir rüya uğrunda ben diyâr diyâr,

Gölgemin peşinden yürür giderim…

Beyhude

Uzakdoğu’da bir Budist tapınağı, bilgeliğin gizlerini aramak için gelenleri kabul ediyordu.
Burada geçerli olan incelik; anlatmak istediklerini konuşmadan açıklayabilmekti.
Bir gün tapınağın kapısına bir yabancı geldi.
Yabancı kapıda öylece durdu ve bekledi.
Burada sezgisel buluşmaya inanılıyordu, o yüzden kapıda herhangi bir tokmak, çan veya zil yoktu…

Bir süre sonra kapı açıldı, içerideki Budist, kapıda duran yabancıya baktı.
Bir selamlaşmadan sonra sözsüz konuşmaları başladı.
Gelen yabancı, tapınağa girmek burada kalmak istiyordu.
Budist bir süre kayboldu, sonra elinde ağzına kadar suyla dolu bir kapla döndü ve bu kabı yabancıya uzattı.
Bu, yeni bir arayıcı kabul edemeyecek kadar doluyuz demekti.
Yabancı tapınağın bahçesine döndü, aldığı bir gül yaprağını kabın içindeki suyun üstüne bıraktı.
Gül yaprağı suyun üstünde yüzüyordu ve su taşmamıştı.
İçerideki Budist saygıyla eğildi ve kapıyı açarak yabancıyı içeri aldı.
“Suyu taşırmayan bir gül yaprağına her zaman ihtiyaç vardır.”

Aslında korkuyordum senden. Öylesine asil, öylesine güzel ve öylesine gösterişliydin ki, yanında varlık gösteremiyor, küçülüyor ve yok oluyordum. Tüm bunlar bir yana da asıl sorun, yürürken gururun düşse eğilip almayacak kadar mağrur oluşundu. Her zaman, her yerde seninleydik oysa ama sen bir kez olsun göz ucuyla bile bakmadın bana. Oynuyor muydun benimle, yoksa ben aşklarından birimiydim? Yeterince eğlendin mi peki? Ben yorgun ve ürkek adımlarla, aklım fikrim sende kaldırımlarını arşınlarken, hemen yanı başımda sen, o güzel dudaklarını gerip kıs kıs gülüyor muydun bana?

Evet, en güzel şiirleri yazamadım senin için, romanlar yazıp aşkımı da anlatamadım sayfalar dolusu. Hatta belki sen, aşkından oldum divane.. diye başlayan bestelerimde olmasını isterdin. Haklısın yapamadım, belki de yapmadım. Senin eğilip gururunu almayacak kadar övüngenliğin benimse varlığımı hiçleştirmemek gibi bir idealim vardı. Yapamazdım, vazgeçemezdim. Çiçek satan çingeneleri, asırlık çınarları izlediğim gözlerimle, sokak kedilerini besleyip, kitap sayfalarını çeviren ellerimle, yürüdüğüm ayaklarımla, dünyayı kurtaracak düşlerimle, sesimle ve nefesimle ve yaşa diyen yüreğim varken, yere düşen gururu eğilip alacak ve parmaklarım arasındaki o gururun görkemiyle kendimden geçecek kadar hiçleşemezdim.Her şeye rağmen bir ümit vardı içimde. İyimser olduğum zamanlarda her şaşkın aşıkta görül en safdillilikle belki diyordum fakat öyle güzel, öyle asil ve sonuçta öylesine ulaşılmadın ki benim için… Düşüp düşüp kalkıyor, sabırla bekliyordum ve esmeri ve sarışını, güzeli ve çirkini, zengini ve fakiriyle her dilden ve her ırktan hayranın arasında beni görmeni, beni sevmeni bekliyordum umutla. Oysa ben tavşan, sen dağ misali haberin bile yoktu sana sitemimden.Boğazın kadim ve karanlık sularında seni uyandırmamak için usulca süzülen kayıkların sessizliğinde, kim bilir kaç kez içim ürpererek yüzüne baktım sen uyurken M.Emin TOKATİden. Uyurken başka güzeldin… Yine soylu, yine gösterişli ama bana daha yakın…. Çünkü o saatlerde, yani sen uyurken ve ben uykusuz gecelerde sana bakarken yalnız biz vardık… Sen ve ben, yalnızca ikimiz… Pırıltılı gözlerinin içine baka baka içimi dökememiştim… Şimdi ise duyduğunda yüzünün alacağı şekli görmemenin cesaretiyle itiraf ediyorum; seni seviyorum… Sen; düşlerimin Don Juanı, şehirlerin El Doradosu, dünyanın Afroditi, sen!… Kulak tıkamakla susturulamayan özgürlüğün tiz sesi, dün koynundayken bile bana uzak olan sen, bu gün bana dünden daha mı yakınsın ne, üstelik çok uzaklarda olmama rağmen…
Öpe koklaya sarhoş ettiğin aşıkların her bir köşeden, buğulu ve hırçın gözlerle de olsa doya doya sana bakarken, ya çok uzaklara fırlatıp attığın ben ve bizler ne hallerdeyiz biliyor musun? Gözlerim yine uykusuz ve yaşlı uzakların akşamında. Uzaklar, ah uzaklar, beni sana daha çok bağlıyor ve seni ne kadar çok sevdiğimi daha çok anlıyorum. İtiraf etmeliyim ki, tüm melankolim, tüm bezginliğim seni paylaşmak zorunda olmanın acziydi. Oysa dünyada paylaştıkça güzelleşen, paylaştıkça sevilen tek sevgilisin sen.

…. nasıl aşk bu? Kaçtıkça yakalandığım sonu gelmez bir oyun… Ne kadar uzağa gidersem o kadar çok yakalanıyorum sana. Zeus oğlu Tantalos gibiyim, lanetlendim sanki… Ne zaman dokunsam sana yani dokunamasam o kadar aşığınım, o kadar vazgeçilmezimsin. Kadim sevgilim, tüm ihanetlerini bağışlıyorum. Dilerim sende beni bağışla ve hiç olmazsa bir defa göz ucuyla bak bana. Adının aksiyle saçımdan tırnağıma titrediğim aziz İstanbul, kadim sevgilim, çağır beni…

Hazan Mevsimi
23 mart 2000

Günlerin esareti ile bir gün daha bitiyor…
Ne zaman başlamıştı, paslaşmalar ile tanışma faslı?
Günlerin acele etmeden, günü zor terk ettiği günlerdi.
Uzun sohbetlerin anısı büyüktü.
Arkadaşlık mıydı? Tanışıklık mı?
Yıllar öncesine dayanan geç kalınmış zamanların birlikteliği miydi? ..
Sözlerle dokunuşları içinde barındıran,
çocukluğa kadar uzanan masumiyetti ya da.
Birlikteliği kutsal kılan da buydu.
Artık suretler yoktu, yüzler belirgin değildi.
Mezar sessizliğinde olan ruhlar, ölmüşte dirilmek üzereydi.
Yavaş yavaş canlanıyordu duygular.

Hiç kimse bilmiyordu ki böyle derin yaralar bırakacağını.
Dostlukların oluştuğu mecliste neler konuşulurdu?
Kimler neler söylerdi, ne muammalar yaşanırdı.?
Et üzerine yapılan sohbetlerden kimsenin haberi yoktu.
Olmayacaktı…
Zaman boyadı paylaşımları siyaha azar azar.
Belirsizliklere terk edildi duygular.
Derken bir kaos yaşandı.
Bir gül uğruna kurtlar kapıştı, gül kimin elinde kalacaktı.
Bir savaştı bu.
Diller, sözler, gıybet susmadı ve bir sürü pazarlıklar yapıldı.
İhanetler başroldeydi yine. Ve maskeler oynuyordu oyunu.
Dağların üzerinde yapılan savaşta kim kazandı.
Gören olmadı, sesler duyuldu sadece…
Gülün hiçbir şeyden haberi yoktu. O hep mağrurdu..
“Dürüstlük kazanır bu harpte” diyordu, savaşçı ruhu.
Direniyordu an be an.
Bu yüzden o da bilemedi savaşı kim kazandı.
Gül, öylesine yücelttiği duygu yumağı sevgi, sevda,
aşk ile örtüşmeyen duygu seline sahipti.
Sonucu ahirete tehirli sevdası ile dünyalar üzeri kurduğu bir düşün içindeydi.
Yok yok, düş ötesi şeffaf duygulardaydı, duyguluydu…
O hala bin yıl öncesinin atmosferinde soluk alıp veriyordu..
Dönen dolaplardan habersiz,
Semazenlerin teslimiyetinde döne döne içiyordu özlemleri vuslat hayalleriyle…
ONU kimseler anlamadı. Anlayamadı….
Gül kendi dünyasına döndü.
Her şey, yaşananlar, istikbal derin manalı, imana dayalı idi.
Gül bulmuştu kendi gerçeğini.
Hayatını yeniden düzenledi.
Ceviz kabuğu kadar küçük olsa da barındığı dünya;
onlar ceviz ağacı kadar büyülttü büyüteçleriyle, miyoplardı çünkü…
Belki de cücelerdi devler dünyasında.
Bilgileri kadar idrak güçleri vardı.
Anlayamadılar, anlayanlar içinde….
Kargülü vazgeçti bu dünyadan.
Soğuk parke taşlarına bıraktı gülüşlerini, Yetim Asumanlar gibi.
Koca bir Uludağ Göknarının eteklerinde sığındı kendi dağlarına.
Kurt yalnızlığında açmak için çiçeklerini karlar altında….
Herkese Elveda diyordu sisler arasında..
E L V E D A.

Sevim Yakıcı

elini tutsam, dünyanın öbür ucuna benimle birlikte gelir misin? bekle desem, dünyanın bir ucunda beni bekler misin?
denizimde fırtınalar çıktığında limanım olur musun? karanlık bastırdığında deniz fenerim, hava açınca yıldızlarım olur musun; bulutlar göğü kapladığında pusulam?
mihengim, turnusol kağıdım olur musun? yüreğimin suyu bulandıkça onu durultacak iksirim?
….

kapılar kapandığında kapım, yollar aşındığı vakit yolum, saklanmak istesem duvarım olur musun? özgürlüğüm ve mapusanem?
üşürsem evim olur musun? yorganım, ana kucağım? çölümde vaha olur musun? vahamda hurma ağacım?
dağın tavşanı, çölün ceylanı, gecenin hayalleri bağrına bastığı gibi beni bağrına basar mısın? şak şak yarılsa bile gökten umudunu kesmeyen kıraç tarlalar gibi umut bağlar mısın bana? gitmek istersem kanatlarım olur musun? kalmak istersem ayağımda prangam?
hurilerim olur musun? kudret helvam ve bıldırcınım? soğanda sarımsakta gözüm yok, tih çölü sürgününde gözüm yok. ateş almaya gidersem, kırk vakit sonra dönsem bile aynı yerde beni bekliyor olur musun?
kavmim beni terk ederse ve ben kavmimden kaçarsam, bir kez arkana bakmadan arkamdan gelir misin?
ot bitmeyen bir vadide yalnızca Allah’a emanet edip gidersem, sen de beni kınamaksızın O’na güvenip sa’y eder misin?
ümidimi kaybettiğim anda ümidim, neş’emi kaybettiğim zamanlarda coşkum, kalbim işgale uğrarsa halaskarım ve rehberim olur musun?
arkadaşım, yoldaşım, sırdaşım, huzurum, sürurum, nurum, zinetim, nimetim,
CENNETIM OLUR MUSUN?